آنچه دیده می‌شود نوعی بی‌حالی عمومی است؛ فرسودگی‌ای که خودش را نه در انفجار، بلکه در عقب‌نشینی نشان می‌دهد. مردم کمتر بحث یا  آرزو می‌کنند و کمتر دل می‌بندند. جامعه وارد مرحله‌ای شده که می‌شود آن را «خستگی جمعی» نامید؛ وضعیتی که از خشم خطرناک‌تر است، چون خشم می‌جوشد، اما خستگی خاموش می‌کند. خستگی جمعی

از تورم افسارگسیخته تا هزینه‌های درمان که خانواده‌ها را از پا درمی‌آورند؛ از نابرابری‌های آشکار و لوکس‌بازی‌های مسئولانی که سبک زندگی‌شان در تضاد کامل با واقعیت زندگی مردم است؛ از سیستم‌های آموزشی، اداری، پزشکی و قضایی که به‌قدری فشل و فرسوده شده‌اند که گاهی امید از دل آدم می‌پرد. در چنین شرایطی اگر بخواهیم از

هر نسلی در گوشۀ این شبکه‌ها دنبال بخشی از گذشته‌ خودش می‌گردد. گویی در میان خستگی‌های اقتصادی و سیاسی، تنها مأمنِ آرامش مردمی خسته، مرور خاطره‌هاست. اما این تمایل ساده‌ احساسی، نشانه‌ای عمیق‌تر دارد: ما در حال پناه بردن به گذشته‌ای هستیم که از دل اضطراب امروز قد کشیده است. نوستالژی در جامعه‌ ما صرفاً

در گفتار عمومی ایرانی امروز، جمله‌هایی از جنس «دولت مقصر است»، «شرایط سخت است»، یا «ما قربانی ژن و تقدیر هستیم» تبدیل به بازتاب ثابت ذهن جمعی شده‌اند. پدیده‌ای که روان‌شناسان آن را «فرافکنی معرفتی» می‌نامند؛ یعنی جابه‌جایی مسئولیت از درون فرد به بیرون، در جهت حفظ آرامش کاذب و رفع احساس گناه از بی‌عملی.

انسان امروز، اسیر گذشته و آینده است؛ خطی میان پشیمانی و اضطراب. این دوگانگی، ریشه در عدم درک ماهیت گذرا بودن جهان مادی و ابدی بودن مقام حضور دارد. ما دائماً در حال پریدن از خاطرات تلخ یا شیرین دیروز به ترس‌ها و امیدهای مبهم فردا هستیم، و در نتیجه، «اکنون» را که یگانه میدان

این اتحاد در ابتدا مأموریت ایجاد توازن در نظام مالی جهان و کاهش وابستگی به اقتصاد غرب را بر عهده داشت.  با گذر زمان، همکاری‌های بریکس از مرز اقتصاد و سیاست عبور کرد و حوزه‌های علمی، آموزشی و فرهنگی را نیز دربر گرفت. در سال ۲۰۲۴، کشورهای ایران، مصر، اتیوپی و امارات متحده عربی به این