چه غریب که یکی از ایرانی‌ترین ایرانیان غریبانه در زادروزش چشم از جهان فرومی‌بندد در غربت. تو نگو هنرمندی گرامی، که تکه‌ای سترگ و گرامی از فرهنگ ماست که چنین دور از خاک خویش ما را بدرود می‌گوید و ماندگانی که راندندش را چه می‌ماند مگر شرم و ما درماندگان که چشم‌به‌راهش بودیم را چه

برهنگی، تاریخی دارد؛ تن‌پوشی هم تاریخی. تن‌­پوشی، همان‌­قدر قدمت دارد که برهنگیِ ما. ما چه‌وقت برهنه‌­ایم و چه‌وقت پوشیده؟ انسان بادکنکی نیست که در آن روح دمیده باشند. روح همیشه برهنه است، برهنه و نادیدنی به مانند فرهنگ هر کشوری. تن­‌پوش‌­های ما و برهنگی ما، روح و جسم فرهنگ ماست. ما در طول تاریخِ خود؛

از زبان فردوسی بزرگ، که در این سال‌ها دغدغه‌ی دائم بهرام بیضائی بود، با بغضی که هنوز نترکیده، با اشک‌هایی که هنوز بر گونه‌های جاری نشده اما بی‌شک، بغضم خواهید ترکید و اشک‌هایم جاری خواهند شد چراکه یکی بزرگان تئاتر و سینما ی ایران در غربتی دردناک جان باخت. من در «پهلوان اکبر» او بازی

به گزارش خبرگزاری نیوز تودی، بهرام بیضایی، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و کارگردان برجسته ایرانی که امروز در روز تولدش چشم از جهان فروبست، در یکی از سخنرانی‌هایش نگاهی عمیق به مفهوم هویت ایرانی داشت؛ نگاهی که نشان می‌دهد ایرانی بودن برای او نه یک عنوان، بلکه مسئولیتی تاریخی و فرهنگی بوده است. بیضایی در این سخنرانی

به گزارش خبرگزاری نیوز تودی به نقل از روابط عمومی رویداد، در این برنامه، فیلم‌های کوتاه «تانکر» ساخته امیر پذیرفته، «دال و مدلول» ساخته امین بزرگ‌زاد و محمد پوستین‌دوز، «نومان» ساخته زهره زمانی و «کوتی» ساخته سهیلا پورمحمدی از ایران روی پرده می‌رود. نشست نقد و بررسی این آثار با حضور «سیامک سلیمانی» منتقد و

به گزارش خبرگزاری نیوز تودی، گروه ایرانشناسی دانشگاه استنفورد در پستی اینستاگرامی خبر درگذشت بهرام بیضایی، نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما و تئاتر را این‌گونه اعلام کرد:  «گروه ایرانشناسی دانشگاه استنفورد درگذشت فخر ادب و هنر ایران، استاد و همکار برجسته‌ی ما در ۱۵ سال اخیر، بهرام بیضایی را به اطلاع همگان می‌رساند. او درست