چه غریب که یکی از ایرانیترین ایرانیان غریبانه در زادروزش چشم از جهان فرومیبندد در غربت. تو نگو هنرمندی گرامی، که تکهای سترگ و گرامی از فرهنگ ماست که چنین دور از خاک خویش ما را بدرود میگوید و ماندگانی که راندندش را چه میماند مگر شرم و ما درماندگان که چشمبهراهش بودیم را چه
به گزارش خبرگزاری نیوز تودی، خبر درگذشت بهرام بیضایی در ۸۷ سالگی در سالروز تولدش، پنجم دیماه ۱۴۰۴، خبری نبود که هیچکس آمادهاش باشد. گویی خبر کم شدن یکی از ستونهای قلمورزی ایران، خبری است که هر زمان بیاید دریغ و آه و افسوس برمیانگیزد. مخصوصا برای ۱۵ سال دوریاش از ایران. ۱۵ سالی که
برهنگی، تاریخی دارد؛ تنپوشی هم تاریخی. تنپوشی، همانقدر قدمت دارد که برهنگیِ ما. ما چهوقت برهنهایم و چهوقت پوشیده؟ انسان بادکنکی نیست که در آن روح دمیده باشند. روح همیشه برهنه است، برهنه و نادیدنی به مانند فرهنگ هر کشوری. تنپوشهای ما و برهنگی ما، روح و جسم فرهنگ ماست. ما در طول تاریخِ خود؛
او در برابر هر حمله یا مقاومتی از سوی دیوان و اهریمنان پیروز میشود و مهاجمی سرسخت است که توان جنگاوریاش او را به نام پیروزگرِ بزرگ و افزارمندترین ایزدان و نیرومندترین و فرهمندترین ایزدان در جایگاه شگرف و ستایشآمیزی قرار میدهد. و گویی بزرگترین و ماندگارترین نمایشنامهنویس ایران که نام کوچکش بهرام بود، نسب
از زبان فردوسی بزرگ، که در این سالها دغدغهی دائم بهرام بیضائی بود، با بغضی که هنوز نترکیده، با اشکهایی که هنوز بر گونههای جاری نشده اما بیشک، بغضم خواهید ترکید و اشکهایم جاری خواهند شد چراکه یکی بزرگان تئاتر و سینما ی ایران در غربتی دردناک جان باخت. من در «پهلوان اکبر» او بازی
به گزارش خبرگزاری نیوز تودی، بهرام بیضایی پس از درگذشت محمدرضا شجریان شعری سرود که در شماره اسفند ۱۳۹۹ مجله بخارا بچاپ رسید. این شعر با مطلع «ز ما رفت در خاک گنجینهیی / ز فرهنگ و آواز آیینهیی» از تصویر زیر قابل مشاهده است: یاد دو استاد بزرگ گرامی باد! ۵۹۲۴۳