در اتاق سردبیری میزبان علی ربیعی بودیم و درباره شرایط این روزهای مردم و کشور گفتوگو کردیم. درباره اینکه اعتراضات امسال چه تفاوتی با سالهای قبل دارد. به قول ربیعی برخلاف 1401 که اعتراض به تحمیل سبک زندگی بود، این بار ریشه ماجرا ناامیدی عمیقی است که طی چند سال جمع شده؛ ناامیدی نسلی عصبانی
به گزارش نیوز تودی، عباس نعیمی جورشری جامعه شناس گفت: «نشاط اجتماعی به شدت امر طبقاتی است، نشاط در طبقه فرودست ابزاری برای کاهش فشار است، درحالیکه نشاط قرار است سبب پرورش امید جمعی شود. نشاط طبقه متوسط دو گانه است یعنی هم امر فرهنگی است و هم امر سیاسی، وقتی فضاهای فرهنگی محدود و سیاستزده
به گزارش نیوز تودی، عباس نعیمی جورشری، جامعه شناس گفت: «در جوامعی مانند ایران که سرمایه اجتماعی متغیر و در بازه زمانی پایین است هر سیاست فرهنگی به میدان نزاع تبدیل میشود. در سطح ساختاری یک کنسرتی که باید نشاط ایجاد کند وقتی در جامعهای برگزار میشود که اعتماد مردم به نهادهای رسمی اندک است
علاوه بر این، برنامه های راهبردی، توسعه ای و عملیاتی ملی در قالب” سند چشم انداز بیست ساله، سیاست های کلی اصل 44، سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی، برنامه های 5 ساله توسعه و بودجه های سنواتی” به طور جامع و موثرمحقق نگردید و برخی از اهداف عالی ترسیم شده نیز دستخوش سلیقه انگاری مجریان
به گزارش نیوز تودی، تداوم جریان زندگی فردی و اجتماعی به «امید» نیاز دارد، اما این روزها «امید» کمرنگ شده است. عباس نعیمی جورشری جامعه شناس دراینباره میگوید: «به اعتبار کلام ارنست بلوخ، امید تنها یک احساس شخصی نیست، بلکه نیرویی است که تاریخ را پیش میبرد. وقتی یک جامعهای به این باور برسد که
به گزارش نیوز تودی، مجید صفارینیا، روانشناس اجتماعی، درباره پیامدهای روانی جنگ ۱۲ روزه اظهار داشت: «آثار روانی جنگ و بحرانها معمولاً با تأخیری یک تا دو ماهه بروز میکنند. هرچند خرابیهای این جنگ گسترده نبود، اما همین رویداد باعث ایجاد شوک و نگرانی در جامعه شده است. اضطراب ناشی از جنگ علائم مختلفی دارد،