خاطره‌ای و فریادی

یک دهه بیشتر وقتی با حمید پورآذری و اصغر دشتی و افسانه ماهیان برای عیددیدنی به خانه‌ی دکتر رفیعی رفته بودیم، دکتر، هنگام صحبت از این که چرا برای دیدن تئاتر، کمتر می‌رود گفت: «من به تئاتر می‌روم که چیزی یاد بگیرم، خیلی از این تئاترها چیزی یاد نمی‌دهند.» و به همین سادگی تعریف عمیق خود را از تئاترِ خوب داد؛ تئاتری که بتوان چیزی از آن یاد گرفت، فکر و اندیشه‌ای، مفهوم و دریافتی یا ذوق و زیبایی درک‌نشده‌ای.